Ο Αλέξης Τσίπρας χθες δεν παρουσίασε ένα βιβλίο, επανασυστήθηκε και περιέγραψε τον εαυτό του ως τον αδιαμφισβήτητο ηγέτη στο χώρο της κεντροαριστεράς που μπορεί να ρίξει την κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Σε αυτή τη φάση το αγαπημένο του σημείο στίξης είναι το κόμμα, όχι γιατί όλοι είναι βέβαιοι ότι θα ιδρύσει κόμμα, αλλά γιατί κάνει ένα- ένα τα βήματα προσεκτικά, θέλοντας πρώτ’ απ’ όλα να διασφαλίσει ότι το συντριπτικά μεγαλύτεο μέρος των στελεχών σε ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά θα τον ακολουθήσει στο νέο του πολιτικό εγχείρημα.
Είναι βέβαιο ότι δεν έχει καμία διάθεση να βάλει τελεία στην πολιτική του παρουσία. Βάζει όμως τελεία σ’ αυτό που ονομάζει «μικρόκοσμο» των κομμάτων της αντιπολίτευσης που δεν αφουγκράζονται τις αγωνίες του κόσμου και «θέλουν να είναι πρώτοι στο χωριό».
Ο Αλέξης Τσίπρας είναι επίσης φειδωλός στα θαυμαστικά. Ως ένας ηγέτης που φιλοδοξεί να επανέλθει τα δίνει απλόχερα όταν μιλά για τον λαό, αλλά δεν τα χαρίζει στους εν δυνάμει πολιτικούς του συμμάχους. Απέναντί τους υιοθετεί περισσότερο μια σχέση δασκάλου- μαθητών, παρά μία σχέση συντρόφων.
Και κυρίως ο Αλέξης Τσίπρας χρησιμοποιεί σπάνια ερωτηματικά, αν και αφήνουν να υπάρχουν πολλά, κυρίως για το πολιτικό μέλλον, Πλην όμως τα σημεία στίξης δεν είναι το κείμενο, αλλά η χρήση τους μπορεί να αλλάξει το νόημα του κειμένου. Και είναι γεγονός ότι σε πολλά σημεία υπάρχει αυτό που έλεγε για άλλο θέμα ο όχι και τόσο φίλος πλέον Γιάνης Βαρουφάκης «δημιουργική ασάφεια».
