Η έντονη δυσφορία του Περιφερειάρχη Ηπείρου για την κοστολόγηση των ζημιών από τους δήμους δεν πέρασε απαρατήρητη. Με εμφανή ενόχληση και ιδιαίτερα υποτιμητικό τόνο, ο Καχριμάνης υποστήριξε πως οι δήμοι «δεν ξέρουν να αξιολογούν και να κοστολογούν», επιμένοντας ότι στερούνται των απαραίτητων υπηρεσιών και της τεχνογνωσίας.
Την ίδια ώρα, δεν δίστασε να προβάλει την Περιφέρεια ως τον μόνο ικανό φορέα, επικαλούμενος τόσο την εμπειρία των υπηρεσιών της όσο και τη δυνατότητα αξιοποίησης τεχνικών συμβούλων που «γνωρίζουν τα έργα από το παρελθόν». Η τοποθέτησή του άφησε σαφή υπονοούμενα αμφισβήτησης των δήμων, τη στιγμή που οι τοπικές αρχές βρίσκονται αντιμέτωπες με σοβαρές ανάγκες αποκατάστασης. 
Ωστόσο, η ουσία του προβλήματος δεν αφορά την τεχνική διαδικασία της κοστολόγησης. Το πραγματικό ζήτημα είναι τα κονδύλια που θα διαθέσει το κεντρικό κράτος και – κυρίως – ποιος φορέας θα αναλάβει την ιδιότητα του δικαιούχου για την υλοποίηση των έργων. Σε αυτήν τη συγκυρία, οι έριδες για την «ικανότητα» των δήμων περισσότερο υπονομεύουν παρά βοηθούν.
Οι δήμοι, άλλωστε, δεν είναι άπειροι. Διαχειρίζονται έργα ΕΣΠΑ επί σειρά ετών, γνωρίζουν διαδικασίες, προκηρύξεις και τεχνικά αντικείμενα. Η απαξίωση δεν συνιστά λύση – ειδικά όταν οι τοπικές κοινωνίες απαιτούν συντονισμό και ενιαίο μέτωπο.
Αντί η Περιφέρεια και οι δήμοι να συντονίζονται για τη μέγιστη δυνατή χρηματοδότηση και τις άμεσες παρεμβάσεις, καταναλώνουν ενέργεια σε αντιπαραθέσεις που θυμίζουν εσωτερική γραφειοκρατική διαμάχη. Η Ήπειρος χρειάζεται σύμπνοια και όχι δημόσιες αιχμές με φόντο τις καταστροφές.
