Το τελευταίο αντίο στη Μητρόπολη Αθηνών λένε συγγενείς, φίλοι αλλά και εκπρόσωποι της πολιτικής και των γραμμάτων στην Ελένη Γλύκατζη – Αρβελέρ, τη διακεκριμένη βυζαντινολόγο που πέθανε τη Δευτέρα (16/02) σε ηλικία 99 ετών.
Παρών στην κηδεία θα είναι ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ο οποίος θα εκφωνήσει και επικήδειο.
Στην εξόδιο ακολουθία παρούσα είναι και η υπουργός Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη.
Η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη στη Μητρόπολη για την κηδεία της Ελένης Γλύκατζη Αρβελέρ
CNN Greece Νίκος Ραζής
Μετά την εξόδιο ακολουθία θα ακολουθήσει η ταφή της στο νεκροταφείο Βύρωνα.
Νωρίτερα, η σορός της είχε εκτεθεί σε λαϊκό προσκύνημα στο παρεκκλήσι με το φέρετρο να είναι σκεπασμένο με την ελληνική αλλά και με τη γαλλική σημαία, καθώς ενώ η ίδια ποτέ δεν ξέχασε την καταγωγή της έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής της στη Γαλλία.
Ανάμεσα σε εκείνους που έσπευσαν να αποτίσουν φόρο τιμής ήταν ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Προκόπης Παυλόπουλος.
Η Αρβελέρ ήταν η πρώτη γυναίκα πρύτανης στη Σορβόνη, με πλούσιο συγγραφικό έργο για το Βυζάντιο και υπήρξε εμβληματική μορφή της ελληνικής και ευρωπαϊκής διανόησης καταφέρνοντας να κερδίσει τον θαυμασμό των φοιτητών της αλλά και άλλων καθηγητών.
Ποια ήταν η Ελένη Γλύκατζη – Αρβελέρ
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 29 Αυγούστου 1926 από μικρασιάτες γονείς. Πατέρας της ήταν ο Νίκος Γλύκατζης, Μικρασιάτης έμπορος και επιστάτης των κτημάτων της οικογενείας της μητέρας της, Καλλιρόης, το γένος Ψαλτίδη, η οποία προερχόταν από εύπορη οικογένεια της Προύσας.
Αποφοίτησε από το Δ΄ Γυμνάσιο Αθηνών και σπούδασε στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Εθνικό Καποδιστριακί Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Στην Κατοχή εντάχθηκε στην ΕΠΟΝ και ήταν η υπεύθυνη μαθητριών του Παγκρατίου υπό την καθοδήγηση του Χρήστου Πασαλάρη.
Μετά την αποφοίτησή της από τη Φιλοσοφική Σχολή του ΕΚΠΑ εργάστηκε ως ερευνήτρια στο Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών (1949-1953).
Εγκαταστάθηκε στο Παρίσι το 1953, για να συνεχίσει τις σπουδές της. Δύο χρόνια μετά την άφιξή της, διορίσθηκε στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών (CNRS), το 1964 έγινε διευθύντρια σπουδών του Κέντρου και το 1967 καθηγήτρια στη Σορβόννη.
Το 1966 έλαβε το δίπλωμα doctorat ès lettres, με τη μελέτη της για το Βυζάντιο και τη θάλασσα, που εκδόθηκε από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις της Γαλλίας (Byzance et la mer, Παρίσι: Presses universitaires de France).
Διετέλεσε Διευθύντρια του Κέντρου Ιστορίας και Πολιτισμού του Βυζαντίου και της Χριστιανικής Αρχαιολογίας, έγινε Αντιπρύτανις (1970-1973) και το 1976, Πρύτανις στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης (Paris I).
Ήταν η πρώτη γυναίκα Πρύτανης στην ιστορία των 700 χρόνων του Πανεπιστημίου της Σορβόννης αλλά και η πρώτη γυναίκα παγκοσμίως που είχε τέτοια θέση σε διεθνώς αναγνωρισμένο πανεπιστήμιο.
Εκεί γνώρισε τον σύζυγό της, τον Ζακ Αρβελέρ (1918–2010), που ήταν αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού της Γαλλίας και ο οποίος καταγόταν από μεγαλοαστική οικογένεια του Παρισιού. Με τον Ζακ Αρβελέρ απέκτησε μία κόρη, την Μαρί-Ελέν. Μέχρι τον θάνατό της ζούσε μόνιμα στο Παρίσι.
