«Τρία χρόνια μετά από το δυστύχημα, ο πόνος παραμένει ίδιος» λέει στο CNN Greece ο Θοδωρής Ελευθεριάδης.
Στη σύγκρουση σκοτώθηκαν 57 άνθρωποι, φέρνοντας με τον πλέον δραματικό τρόπο στο προσκήνιο την χρόνια παραμέληση του ελληνικού σιδηροδρομικού δικτύου και τα κενά ασφαλείας. 
«Όσο πλησιάζουμε στην έναρξη της δίκης» αναφέρει, «τα πράγματα είναι πολύ πιο έντονα» εξηγεί ο κ. Ελευθεριάδης.
Η σύγκρουση, στην οποία σκοτώθηκε η μητέρα του, έκανε τον Θοδωρή Ελευθεριάδη να χάσει και την εμπιστοσύνη του, όχι μόνο στον ελληνικό σιδηρόδρομο, αλλά όπως λέει ο ίδιος, και στο ίδιο το κράτος.
Το σημείο της τραγωδίας από ψηλά
INTIME
Εδώ και τρία χρόνια δεν έχει μπει ούτε στο μετρό, διότι όπως εξηγεί «διαβάζοντας όλα τα τεχνικά στοιχεία γύρω από την υπόθεση, τη δικογραφία και αναζητώντας τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή «δεν έχω καμία εμπιστοσύνη ούτε στον Ελληνικό Σιδηρόδρομο ούτε στο Μετρό».
«Επιβίωσα από αδιανόητη τύχη»
«Πριν τη σύγκρουση, πιστεύαμε ότι το τρένο είναι το πιο ασφαλές μέσο μεταφοράς. Βλέπαμε διαφημίσεις με υπερσύγχρονα τρένα, με εικόνες λες και ήταν από ένα τρένο στην Ελβετία, κάτι το οποίο (…) ήταν μεγάλη παραπλάνηση. Φάνηκε ότι στο τέλος της ημέρας αυτό δεν ήταν πραγματικότητα» σημειώνει.
Η Ελευθερία Δρίγγα, επέβαινε στο Β2 βαγόνι του Intercity, όταν συγκρούστηκαν τα τρένα. Όπως αφηγείται στο CNN Greece «επιβίωσα από αδιανόητη τύχη» χάρη στα δύο παιδιά που την έβγαλαν από το παράθυρο, λίγο πριν λιποθυμήσει από τις αναθυμιάσεις, και στους οποίους, δηλώνει πως οφείλει την ευγνωμοσύνη της.
Η Ελευθερία Δρίγγα επέβαινε στο Β2 βαγόνι του Intercity
CNN Greece
«Περνάνε μέρες, εβδομάδες, μήνες που μπορεί να μην σκεφτώ» όσα συνέβησαν «ή να μην τα σκεφτώ συνειδητά ή να πιστεύω ότι δεν με επηρεάζει και άλλες που έρχεται ξανά και ξανά» στη μνήμη της.
Πριν το πολύνεκρο δυστύχημα, δηλώνει, πως το τρένο «ήταν σχεδόν το αποκλειστικό μέσο που διάλεγα για να ταξιδέψω Θεσσαλονίκη-Αθήνα».
«Δεν νομίζω ότι θα ξαναπάω στο σταθμό Λαρίσης να πάρω το τρένο»
«Στη Θεσσαλονίκη είναι το πατρικό μου, δουλεύω και δούλευα στην Αθήνα, οπότε πολύ συχνά διάλεγα το τρένο. Το προτιμούσα από τα ΚΤΕΛ και από το αεροπλάνο» αναφέρει, για να συμπληρώσει πως άλλωστε «ήταν το πιο ασφαλές μέσο, απ’ όσο γνωρίζαμε».
Τρία χρόνια μετά, ζει ακόμη με τον φόβο να πάρει το τρένο:
«Δεν νομίζω ότι θα το ξαναπάρω ποτέ. Δεν νομίζω ότι θα ξαναπάω στο σταθμό Λαρίσης να πάρω οποιοδήποτε τρένο» δηλώνει χαρακτηριστικά.
Η Ελευθερία Δρίγγα, που ζει στην Αθήνα, παίρνει αρκετά μέσα μαζικής μεταφοράς για να πάει στη δουλειά της και να μετακινηθεί μέσα στην πόλη.
Όπως λέει, δύσκολα θα επιλέξει τον Ηλεκτρικό για να μετακινηθεί, διότι «μοιάζει πιο πολύ στο τρένο».
«Το μετρό δεν άργησα πολύ να το πάρω γιατί ήταν αναγκαίο για τις μετακινήσεις μου, αλλά όχι με ευκολία» συμπληρώνει.
Καθώς οι μήνες περνούσαν, όμως, συνειδητοποίησε πως άρχισε να δυσκολεύεται.
«Άρχισα να συνειδητοποιώ ότι σιγά-σιγά έπαιρνα πιο πολύ τα λεωφορεία» αναφέρει.
Όταν, δε, επιβαίνει στο Μετρό ή τον Ηλεκτρικό, δηλώνει πως «έχω παρατηρήσει ότι είμαι πολύ ευαίσθητη. Στον ήχο, σε ένα τράνταγμα, αν (σ.σ. ο συρμός) πάει πιο γρήγορα, άμα τύχει να σταματήσει μέχρι να φτάσει στην αποβάθρα. Είμαι πάρα πολύ alert».
O Θοδωρής Ελευθεριάδης έχασε τη μητέρα του στο δυστύχημα
CNN Greece
Ο Θοδωρής Ελευθεριάδης, τονίζει με τη σειρά του:
«Με έχει χαράξει όλο αυτό που έχει συμβεί. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση να ξαναμπώ σε κανένα τρένο, όχι μόνο στην Ελλάδα».
«Τα ίδια συστήματα ασφαλείας με αυτά που υπήρχαν όταν έχασα τη μητέρα μου»
Τι θα ήθελε να δει να αλλάζει;
«Θα ήθελα να δω πολλά να αλλάζουν. Αρχικά, τα συστήματα ασφαλείας, τα οποία αυτή τη στιγμή είναι τα ίδια με αυτά που υπήρχαν όταν εγώ έχασα τη μητέρα μου» ανέφερε ο ίδιος.
Απαντώντας στο ερώτημα, αν σήμερα τα τρένα είναι πιο ασφαλή, η Ελευθερία Δρίγγα τονίζει πως «αυτό που έγινε ήταν συγκλονιστικό. Οπότε, θέλω να πιστεύω ότι έχουν κάνει κάποια πράγματα, για να διασφαλίσουν ότι τουλάχιστον δεν περνάνε δύο γραμμές αντίθετα (…) για να μην ξαναγίνει κάτι τέτοιο».
Τμήματα των αμαξοστοιχιών που συγκρούστηκαν στα Τέμπη στην περιοχή Κουλούρι
AP PHOTO
«Τα τρένα» όπως λέει η ίδια «είχαν προβλήματα και πιο πριν. Είχαν καθυστερήσεις, μπορεί να είχαν σταματήσει για να αλλάξει μια μηχανή ή για μία βλάβη. Μου είχαν τύχει τέτοια πράγματα» αναφέρει, για να προσθέσει:
«Δεν ξέρω πόσο συχνό είναι να συμβαίνουν αυτά, εννοώ στατιστικά και σε άλλες χώρες, αυτά όμως από τη δική μου εμπειρία λύνονταν. Δεν είχα ξανακινδυνέψει»
Το πόρισμα που άνοιξε ξανά την «πληγή» της ασφάλειας
Τρία χρόνια μετά το δυστύχημα στα Τέμπη ένα νέο πόρισμα του Εθνικού Οργανισμού Διερεύνησης Αεροπορικών και Σιδηροδρομικών Ατυχημάτων και Ασφάλειας Μεταφορών (ΕΟΔΑΣΑΑΜ) σχετικά με την πυραντοχή των καθισμάτων της αμαξοστοιχίας Intercity 62 άνοιξε ένα καινούγιο «κεφάλαιο» στη διερεύνηση της τραγωδίας.
Σύμφωνα με το συμπέρασμα της έκθεσης, τα καθίσματα δεν πληρούσαν τις απαραίτητες προδιαγραφές ανθεκτικότητας, βάσει του ισχύοντος νεότερου ευρωπαϊκού κανονιστικού πλαισίου ΕΝ 45545.
Το σημείο της τραγωδίας των Τεμπών
AP Photo/Giannis Papanikos
Η εξέλιξη αυτή, σύμφωνα με τον Θοδωρή Ελευθεριάδη, δείχνει πως κρίσιμα στοιχεία «όπως αυτά για την πυρασφάλεια των καθισμάτων και το κομμάτι της πυρόσφαιρας, ήρθαν στο φως καθυστερημένα και έμειναν εκτός της επίσημης ανάκρισης» και εκφράζει την αγωνία πως όλα αυτά τα στοιχεία που θα μπορούσαν να δώσουν απαντήσεις για τη σύγκρουση που οδήγησε στον θάνατο της μητέρας τους «θα συζητηθούν απλώς εγκυκλοπαιδικά».
Περιγράφοντας, όσα έχει μάθει από την υπόθεση, αναφέρει ότι:
«Η σύγκρουση των δύο τρένων οφείλεται στο γεγονός ότι δεν υπήρχε κανένα σύστημα ασφαλείας. Δεν υπήρχε ούτε το σύστημα ETCS (σ.σ. ψηφιακό σύστημα σηματοδότησης και αυτόματης προστασίας συρμών), ούτε τηλεδιοίκηση, ούτε τα συστήματα GSM–R (σ.σ. σύστημα ασύρματων τηλεπικοινωνιών που έχει σχεδιαστεί ειδικά για τις ανάγκες των σιδηροδρομικών μεταφορών). Οπότε όλα αυτά, σε ένα συνδυασμό με την χρόνια απαξίωση του ελληνικού σιδηροδρόμου, οδήγησαν στο θάνατο των συγγενών μας».
Για την Ελευθερία Δρίγγα, τα αποτελέσματα των ερευνών και του πορίσματος που σχετίζονται με την πυρασφάλεια των τρένων πυροδότησαν μια σκέψη, που όπως λέει, μετά τα Τέμπη, δεν την κάνει πρώτη φορά.
Λουλούδια για τα θύματα των Τεμπών σε σιδηροδρομική γραμμή
(ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΑΛΛΙΑΡΑΣ/EUROKINISSI)
«Η σκέψη αυτή σχετίζεται με γεγονός ότι κάποιοι άνθρωποι και στη συγκεκριμένη περίπτωση οι άνθρωποι της συγκεκριμένης εταιρείας, επιλέγουν το κέρδος πάνω από τον άνθρωπο» τονίζει.
«Γιατί φαίνεται ξεκάθαρα και πέραν πάσης αμφιβολίας ότι δεν έβαλαν το ύφασμα που θα εξασφάλιζε ένα καλό ποσοστό πυρασφάλειας» ως όφειλαν «για λόγους χρημάτων» επισημαίνει χαρακτηριστικά.
«Δεν σκέφτηκα, δηλαδή, ότι θα συγκρουστούν δύο τρένα και θα καώ ζωντανή ή θα πεθάνω, αλλά ότι στην κοινωνία που ζούμε, κάποιοι επιλέγουν συνειδητά το κέρδος πάνω από την ανθρώπινη ζωή, και αυτό ίσως το συντηρούμε και εμείς με τις πολιτικές που επιλέγουμε, τους ανθρώπους που ψηφίζουμε ή δεν ψηφίζουμε» συμπληρώνει.
Στο σημείο αυτό, φέρνει το παράδειγμα των εκλογών που πραγματοποιήθηκαν στη «σκιά» των Τεμπών.
«Ήταν ευκαιρία, να δοθεί μία ηθική δικαίωση τότε. Γιατί από την αρχή ήταν πολύ ξεκάθαρα τα πράγματα, για το ποιος ευθύνεται ηθικά και πολιτικά γι’ αυτό το έγκλημα. Η απάντηση αυτή όχι μόνο δεν δόθηκε, αλλά αντί να δοθεί μια τιμωρητική απάντηση, ως αντίδραση στη λογική που θέτει το κέρδος πάνω από τον άνθρωπο και ότι θα μπορούσε να είναι ο καθένας σε αυτή τη θέση (…) αυτό δεν αποτυπώθηκε πολιτικά» τονίζει η επιζήσασα.
Ζευγάρι θρηνεί στο σημείο της τραγωδίας κατά την περσινή μαύρη επέτειο
(AP Photo/Vaggelis Kousioras)
Για τους ανθρώπους που βίωσαν την τραγωδία σε προσωπικό επίπεδο και πάλεψαν να σταθούν ξανά στα πόδια τους, η εμπιστοσύνη απέναντι στο κράτος έχει χαθεί.
«Δεν λειτουργεί καμία πτυχή του ελληνικού κράτους» λέει ο Θοδωρής Ελευθεριάδης.
Και καταλήγει:
«Θα ήθελα να ζητήσω από την κοινωνία να σταθεί στο πλευρό μας. Ο αγώνας που δίνουμε δεν έχει τελειώσει. Τώρα ξεκινάει με τη δίκη και έχουμε πολύ μεγάλη ανάγκη τη συμπαράσταση της κοινωνίας γιατί από αυτούς παίρνουμε δύναμη για να αντέξουμε όλα αυτά που έχουμε να αντιμετωπίσουμε».
