Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της πλήρους εξαΰλωσης και το εντυπωσιακό είναι αυτό το έχουν καταφέρει χωρίς να τους επηρεάσει κάποιος εξωγενής παράγοντας. Είναι αποκλειστικά δική τους «επιτυχία».
Στις εκλογές του 2019 ακόμα και όταν έχασε τις εκλογές συγκράτησε ένα 32% ποσοστό που μπορεί να τον έριξε από την κυβέρνηση. Αυτό τον καθιστούσε τον κύριο πολιτικό αντίπαλο της κυβέρνησης, με αξιώσεις μάλιστα να επανέλθει στην κυβέρνηση.
Πλην όμως από τότε τόσο ο αρχηγός όσο και τα στελέχη άρχισαν να ασκούνται σε ένα σπορ που στην αριστερά ιστορικά κάνουν πρωταθλητισμό. Τις διασπάσεις. Γνωρίζουμε όλοι τι συνέβη, τα γεγονότα με τον «κομήτη» Κασσελάκη, το συνέδριο σε νυχτερινό κέντρο, τον Αλέξη Τσίπρα να παραμένει άφωνος στο προσκήνιο, δραστήριος στο παρασκήνιο, την παραίτησή του από το βουλευτικό αξίωμα και το κόμμα που δεν έχει εξαγγείλει επισήμως αλλά έχει αρχίσει να μετριέται δημοσκοπικά.
Ο Αλέξης Τσίπρας είναι πάντα το κεντρικό πρόσωπο. Και όσο και αν έχουν πολλοί να του καταμαρτυρήσουν πολλά, μοιάζει να είναι το μόνο πρόσωπο του χώρου που μπορεί να συσπειρώσει κόσμο και να δώσει μια δυναμική που αγγίζει και ίσως να ξεπερνά το 20%.
Η δήλωση του Μανώλη Φάμελλου για συμπόρευση με τον Αλέξη Τσίπρα, έδειξε για μία ακόμα φορά ότι στον ΣΥΡΙΖΑ αγαπούν το παράδοξο. Ο πρόεδρος ενός κόμματος δηλώνει ότι θα ακολουθήσει τον πρώην πρόεδρο του κόμματος σε ένα κόμμα που δεν έχει φτιάξει ακόμα. Ίσως να είναι και μια άσκηση ρεαλισμού. Καλύτερη να συμμετέχεις σε μια πολιτική προσπάθεια που θα είναι διακριτή παρά σε έναν φθαρμένο οργανισμό που θα αγκομαχά για να μπει στη Βουλή.
Ο πρόσφατα εκλιπών Διονύσης Σαββόπουλος είχε γράψει κάποτε το «Έλσα σε φοβάμαι Έλσα σ’ αγαπώ» και αυτό το περίεργο συναίσθημα μοιάζει να επικρατεί και στον ΣΥΡΙΖΑ για τον Αλέξη Τσίπρα. Ένα μείγμα αγάπης και φόβου που τους φέρνει πιο κοντά.
