Οι τρεις βασικές «ψευδείς ειδήσεις» ακροδεξιών, αρνητών και πολέμιων της εξέγερσης του Νοέμβρη 1973 προβάλλονται και επανεμφανίζονται παρά τα συντριπτικά ιστορικά στοιχεία
Μισό και πάνω αιώνα από την εξέγερση τα fake new των αρνητών και «αναθεωρητών» της ιστορίας του Πολυτεχνείου το Νοέμβρη του 1973 εμφανίζονται ακόμη , με τον ένα ή άλλο τρόπο.. Διακινούνται στις ακροδεξιές αγορές και ιδιαίτερα στο διαδίκτυο σε υπερεκατό ιστοσελίδες.
Δεν είναι ,όμως, μόνο οι κοινοί πλαστογράφοι και απόγονοι της χούντας, που ευαγγελίζονται ακόμη την «αληθινή» ιστορία του Πολυτεχνείου. Μαζί με τους αρνητές του συγχρονίζονται αντικειμενικά κι αρκετοί άλλοι επιδιώκοντας να την ξαναγράψουν, προκαλώντας συγχίσεις με ανακριβή ή παραποιημένα γεγονότα. Κομμένη και ραμμένη στα ιδεολογικο-πολιτικά μέτρα τους.
Αρνητές και επίδοξοι αναθεωρητές από άλλες αφετηρίες και για διαφορετικούς λόγους συναντώνται στην απαξίωση ή τη μείωση του κορυφαίου δημοκρατικού σταθμού της σύγχρονης ιστορίας μας.
Παρατηρώντας προσεκτικά τα κάθε είδους και απόχρωσης επιχειρήματα , με ή χωρίς εισαγωγικά, προκύπτει σαφώς ότι ουσιαστικός στόχος δεν είναι απλώς το χθες, αλλά και το σήμερα. Όχι μόνο η ιστορία, αλλά το παρόν με τις όποιες ατομικές ή συλλογικές μνήμες και σύμβολα φορτίζει ο μεγάλος φοιτητικός και λαϊκός ξεσηκωμός. Ο «σκληρός πυρήνας» της εξέγερσης, όπως αποτυπώνεται με το σύνθημα ψωμί – παιδεία- ελευθερία , 53 χρόνια μετά, δεν έχει μπει στο χρονοντούλαπο.
Για «εσωτερική κατανάλωση»
«Πρόκειται για ένα τερατώδες παραμύθι (η εξέγερση του Πολυτεχνείου) του οποίου το μέγεθος το ξεπερνά μόνον ο μύθος του λεγομένου Εβραϊκού Ολοκαυτώματος, καθότι ο μύθος του Ολοκαυτώματος έχει παγκόσμια απήχηση, ενώ ο μύθος του Πολυτεχνείου επινοήθηκε αποκλειστικώς για εσωτερική κατανάλωση, στο πλαίσιο της παγίας τακτικής της Αριστεράς για την κατασκευή ψευδοηρώων…»
Το απόσπασμα προέρχεται από κείμενο «θεωρητικού» της ακροδεξιάς, που διακινείται με διάφορες παραλλαγές σε δεκάδες ακροδεξιές, χρυσαυγίτικες κι άλλες λάιτ ιστοσελίδες για τους «μύθους του Πολυτεχνείου». Αποκαλύπτει μ΄ ανατριχιαστικό τρόπο τη σύνδεση μιας ναζιστικής σκέψης και πρακτικής, με το σημερινό νεοφασισμό στις διάφορες παραλλαγές του. Δυστυχώς, οι παραληρηματικές «αποδείξεις» περί «μύθων» του Πολυτεχνείου δεν διακινούνται μόνο από ακροδεξιούς φορείς.
Ως προς τον γενικό πυρήνα τους υπάρχουν τρία συμπλεκόμενα βασικά φέικ νιους των αρνητών για τους νεκρούς , τους τραυματίες και τη χουντική βία.
1. Η ταχυδακτυλουργία
Το «επιχείρημα» για το αναίμακτο στηρίζεται σε μια ταχυδακτυλουργία, όπως άλλωστε και το παραμύθι της «αναιμάκτου 21ης Απριλίου 1967». . Ως Πολυτεχνείο ορίζεται αποκλειστικά το προαύλιο και ο χώρος του Ιδρύματος. Μάλιστα κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής εισβολής και το γνωστό γκρέμισμα της πύλης από το τανκ.
Πράγματι, εκεί και τότε, υπήρξαν διαπιστωμένα μόνο 3-4 τραυματίες , πράγμα το οποίο αποδίδεται σε ατύχημα. . Στον ευρύτερο χώρο , όμως, είναι καταγεγραμμένοι πάνω από 1.100 τραυματίες (αναφέρονται ονομαστικά στην πρώτη προκαταρκτική δικαστική έκθεση Τσεβά).
Αλλά το Πολυτεχνείο δεν ήταν, φυσικά, μόνο το προαύλιο. Εκτεινόταν έξω από τα κάγκελα, στους γύρω δρόμους, σε μια μεγάλη έκταση, παντού όπου εκδηλωνόταν αντιστασιακή δράση. Επιπλέον, η εξέγερση δεν περιορίζεται χρονικά τη νύχτα της 16ης -17ης Νοεμβρίου, αλλά ολόκληρο το διάστημα 14-19 Νοεμβρίου. Με τους απολύτως επιβεβαιωμένους με ονοματεπώνυμο νεκρούς και περίπου 2000 σοβαρά τραυματίες σε νοσοκομεία, κλινικές κ.α.
Ο πρώτος χάρτης με τους νεκρούς και τις κινήσεις των στρατιωτικών μονάδων τις μέρες της εξέγερσης
2. Τα τεκμήρια
Με βάση υπερβολές και συγχύσεις για τον αριθμό των θυμάτων αμέσως μετά τα γεγονότα, αλλά και αντιφατικές εκτιμήσεις της πρώτης περιόδου της μεταπολίτευσης, επιχειρείται να ελαχιστοποιηθεί ο αριθμός των δολοφονιών. Οι περισσότερες θεωρούνται «φανταστικές», «κατασκευασμένες» ή …κατά λάθος και συμπωματικές.
Σε όλες τις σχετικές πλαστογραφήσεις, ενώ αφειδώς παρέχονται αποσπασματικές και επιλεκτικές πληροφορίες, αγνοείται επιδεικτικά η επιστημονική τεκμηρίωση του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών στη μελέτη «Τεκμηριώνοντας τα γεγονότα του Νοεμβρίου 1973» Πλαίσιο κειμένου: Η πιο πρόσφατη (2023) , έγκυρη και τεκμηριωμένη μελέτη για την εξέγερση(https://helios.eie.gr/helios/handle/10442/8782) . Σε αυτή:
– έχουν καταγραφεί 24 πλήρως τεκμηριωμένες δολοφονίες. Μεταγενέστερα προστέθηκαν και ορισμένα νέα στοιχεία , όπως με τους διαπιστωμένους νεκρούς να φτάνουν τους 26 (αναλυτικά στο Λ. Καλλιβρετάκης : «Το Πολυτεχνείο έξω από το Πολυτεχνείο Οι αφανείς πρωταγωνιστές της εξέγερσης του 1973» ).
-έχει καταρτιστεί κατάλογος 16 ανωνύμων περιπτώσεων, που «προκύπτουν βασίμως» ως νεκροί, από επίσημες, επώνυμες και σχετικά αξιόπιστες καταθέσεις, με συγκεκριμένα στοιχεία.
– υπάρχουν ακόμη περίπου άλλες 30 επώνυμες περιπτώσεις, που εμφανίζονται επίμονα στους περισσότερους καταλόγους από το 1974 χωρίς να έχουν τεκμηριωθεί.
3. Πολεμικό μέτωπο
Ανάμεσα στις διάφορες εκδοχές για τον «ήπιο» τρόπο με τον οποίο αντέδρασε η χούντα εξέχουσα θέση κατέχει η «συντεταγμένη έξοδος» των έγκλειστων από το χώρο του Πολυτεχνείου.
Πλην, όμως , ακόμη και σύμφωνα με την επίσημη τότε ενημέρωση αμέσως μετά τα γεγονότα έγιναν 2060 συλλήψεις κατά τα «έκτροπα». Οι 866 απ΄ αυτές στο Πολυτεχνείο. Μάλιστα, για ν΄ αποδειχθεί ότι η εξέγερση ήταν υποκινούμενη αναφερόταν ότι 475 ήταν εργάτες – υπάλληλοι, μόλις 317 φοιτητές (49 του ΕΜΠ) και 74 μαθητές. Οι περισσότεροι απ΄ αυτούς γνώρισαν από πρώτο χέρι την αστυνομική βαρβαρότητα στους χώρους, όπου κρατούνταν (στην Ασφάλεια και αλλού). Στο επίσημο πόρισμα με το οποίο έγιναν οι παραπομπές στη δίκη του Πολυτεχνείου καταγράφονται 716 συλλήψεις σ΄ ένα βράδυ (Κατάλογος 716 συλληφθέντων στο Πολυτεχνείο τη νύκτα της 16ης προς 17η Νοεμβρίου 1973, Αριθμός 677του « Συμβουλίου των εν Αθήναις Εφετών»).
Στα δικαστικά πορίσματα, σε μαρτυρίες και καταθέσεις κατά τη δίκη των υπευθύνων του Πολυτεχνείου περιγράφονται σκηνές πρωτοφανούς βίας εναντίον όσων εξέρχονταν από το Πολυτεχνείο. Ακριβώς τότε διαπράχτηκαν και πολλά εν ψυχρώ εγκλήματα.
«Πόλεμο» εναντίον αμάχων είχαν κηρύξει «οι δυνάμεις της τάξεως». Πράγμα, που επιβεβαιώνεται και από τον απολογισμό για τη χρήση κάθε είδους όπλων και πυρομαχικών: 24.000 σφαίρες έριξαν οι αστυνομικοί, 2.192 μόνο η φρουρά του υπουργείου Δημόσιας Τάξεως και 300.000 φυσίγγια οι στρατιωτικές δυνάμεις (υπολογισμοί στην έρευνα του ΕΙΕ).
Η πολυπρόσωπη σύνθεση του χαράκτη Τάσσου “17 Νοέμβρη 1973”
Μακρύς και με «ουρές» ο κατάλογος
Πολλά είναι τα φέικ νιους και «επιχειρήματα» άμεσης και έμμεσης απαξίωσης της αντίστασης
και των δημοκρατικών μηνυμάτων που εκπέμπει διαχρονικά. Επιπλέον, με τον τρόπο αυτό βάλλεται και η επέτειος ως σύμβολο. Βάλλεται ακόμη η «μεταπολίτευση» συλλήβδην και γενικώς. Κατηγορείται αυθαίρετα και αβασάνιστα η «γενιά του Πολυτεχνείου» περίπου για όλα τα κατοπινά δεινά.
Μερικά απ΄ αυτά, βρίσκουν ευήκοα ώτα ανάμεσα και σε καλοπροαίρετους πολίτες. Όπως:
– κανένας δεν ήθελε την εξέγερση, ήταν τυχαία, έβλαψε και οδήγησε στην ανατροπή του Μακαρίου στην Κύπρο
-μια μικρή μειοψηφία πήρε μέρος
– η χούντα άφησε τα γεγονότα να εξελιχθούν για να τα εκμεταλλευτεί
-ήταν έργο προβοκατόρων και ο Ιωαννίδης στο παρασκήνιο τα χρησιμοποιούσε για ν΄ ανατρέψει τον Παπαδόπουλο
– Η εξέγερση δεν έχει σχέση και δεν έριξε τη χούντα του Παπαδόπουλου
-Ξένος δάκτυλος για διάφορους λόγους κ.α.
Αλλά σε αυτά θα χρειαστεί να επανέλθουμε , καθώς οι μέρες της επετείου συνεχίζονται…
(O Τάκης Κατσιμάρδος είναι δημοσιογράφος- Το κείμενο αποτελεί αναδημοσίευση από το εβδομαδιαίο διαδικτυακό περιοδικό fractalart.gr)
