Την ώρα που ο οδικός άξονας Άρτας – Γέφυρας Καλογήρου – Πρέβεζας συνεχίζει να καταγράφει τροχαία και να στοιχίζει ανθρώπινες ζωές, ο κυβερνητικός βουλευτής Άρτας, Γιώργος Στύλιος, επιλέγει τώρα να φέρει το ζήτημα στη Βουλή, καταθέτοντας σχετική ερώτηση προς τα αρμόδια υπουργεία.
Μια κίνηση που, αντί να δημιουργεί προσδοκίες, προκαλεί εύλογη αγανάκτηση. Διότι για τους κατοίκους της περιοχής, η επικινδυνότητα του συγκεκριμένου δρόμου δεν αποτελεί νέα διαπίστωση. Είναι μια καθημερινή απειλή, ένα διαρκές ρίσκο, μια διαδρομή που έχει συνδεθεί με τραγωδίες. Δεν είναι λίγες οι φορές που οικογένειες θρήνησαν δικούς τους ανθρώπους, σε έναν δρόμο που εδώ και χρόνια παραμένει χωρίς τις απαραίτητες παρεμβάσεις.
Ο ίδιος ο βουλευτής κάνει λόγο για αυξημένη συχνότητα ατυχημάτων, για ελλιπή φωτισμό, για φθαρμένο οδόστρωμα και έντονο κυκλοφοριακό φόρτο. Περιγράφει, δηλαδή, μια εικόνα που όλοι γνωρίζουν. Το ερώτημα, όμως, δεν είναι τι συμβαίνει σήμερα. Το ερώτημα είναι γιατί δεν έγινε τίποτα μέχρι τώρα.
Η παρέμβαση έρχεται σε μια χρονική περίοδο που δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαία. Με τον πολιτικό χρόνο να μετρά αντίστροφα προς τις εκλογές, η πρωτοβουλία αυτή μοιάζει περισσότερο με προσπάθεια καταγραφής πολιτικής παρουσίας, παρά με ουσιαστική διεκδίκηση λύσεων.
Ακόμη πιο ενδεικτικό είναι το αίτημα για στοιχεία της τελευταίας δεκαετίας. Μια δεκαετία γεμάτη ατυχήματα, τραυματισμούς και θανάτους, που σήμερα τίθεται ως ερώτημα, λες και δεν υπήρξε ποτέ πολιτική ευθύνη για την αντιμετώπιση της κατάστασης. Λες και δεν υπήρχε γνώση. Λες και δεν υπήρχαν προειδοποιήσεις.
Ο συγκεκριμένος δρόμος δεν έγινε επικίνδυνος από τη μία μέρα στην άλλη. Η φθορά του οδοστρώματος, η έλλειψη φωτισμού και η αύξηση της κυκλοφορίας ήταν γνωστά προβλήματα εδώ και χρόνια. Κι όμως, η ουσιαστική παρέμβαση δεν ήρθε ποτέ.
Σήμερα, η τοπική κοινωνία δεν ζητά άλλες διαπιστώσεις. Δεν ζητά άλλες ερωτήσεις. Ζητά έργα. Ζητά ασφάλεια. Ζητά να σταματήσει επιτέλους ο φαύλος κύκλος των τροχαίων και των χαμένων ζωών.
Γιατί κάθε καθυστέρηση, κάθε αδράνεια, κάθε “όψιμο ενδιαφέρον” έχει κόστος. Και σε αυτόν τον δρόμο, το κόστος αυτό έχει ήδη πληρωθεί με τον πιο βαρύ τρόπο.
