Πώς είναι να ζεις στην Αμοργό όλο τον χρόνο; Η Χριστιάνα Μάρκου έχει την απάντηση


Screenshot

Μεγάλωσε σε ένα από τα πιο ωραία σημεία των Κυκλάδων, εκεί στα ανατολικά της Νάξου και βορειοανατολικά της Σαντορίνης, έχει καταγωγή από την Αλβανία, σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Ρέθυμνο και επέστρεψε στο νησί, όπου σήμερα εργάζεται στον τουρισμό και ασχολείται με τη δημιουργία περιεχομένου. Ανακάλυψα την Χριστιάνα και τη σελίδα της balkan_islander στο Amorgosfilmfestival που διοργανώνεται στο υπέροχο Aegialis Hotel & Spa Hotel εδώ και 17 χρόνια, κάθε Νοέμβρη, και της ζήτησα να μου αφηγηθεί τη δική της ιστορία, τη δική της Αμοργό μέσα από τους ανθρώπους της, αλλά και τη διαδρομή ενός ανθρώπου που δεν χρειάστηκε ποτέ να επιλέξει αποκλειστικά έναν τόπο για να αισθάνεται ότι ανήκει. 

Πες μας λίγα πράγματα για σένα. Σαν να συστήνεσαι πρώτη φορά σε κάποιον που δεν σε ξέρει. Είμαι 28 χρονών, έχω καταγωγή από την Αλβανία και ασχολούμαι κυρίως με τον τουρισμό. Τον τελευταίο χρόνο έχω μπει πιο ενεργά και στη δημιουργία περιεχομένου, πάντα όμως με κοινωνικό και προωθητικό χαρακτήρα. Με ενδιαφέρουν οι άνθρωποι, τα βουνά, οι τόποι που είναι λίγο πιο εναλλακτικοί. Και φτιάχνω βίντεο για την Αμοργό μέσα από τη δική μου ματιά. 

Ο λόγος που θέλησα να κάνουμε αυτή τη συζήτηση ήταν αυτά τα βίντεο. Με τη βοήθεια ανθρώπων που επέλεξαν να μείνουν στον τόπο τους, είναι σαν να αφηγείστε όλοι μαζί, τη δική σας εκδοχή του νησιού. Πώς ξεκίνησε αυτή η ανάγκη; Η πρώτη μου προσπάθεια ξεκίνησε πριν από περίπου πέντε χρόνια, με μια σελίδα αφιερωμένη αποκλειστικά στο νησί, το Amorgos Island. Ανέβαζα μικρά βίντεο με μέρη που μπορούσε να επισκεφθεί κάποιος, πού να φάει, πού να πάει για ποτό. Ήθελα όμως να το κάνω με τον δικό μου τρόπο. Για παράδειγμα, μπορεί να τραβούσα ένα μαγαζί στη Χώρα αλλά το συνδύαζα με λόγια του Σεφέρη. Προσπαθούσα στα βίντεό μου να βάζω στίχους, να συνδέω αυτό που βλέπω με όσα γνωρίζω, με τα ερεθίσματα που έχω από την ποίηση και την τέχνη. Δεν τα καταφέρνω πάντα, αλλά αυτό είναι το προσωπικό μου βλέμμα. 


Και πως κατέληξαν όλα, σε αυτές τις πρώτες έξι ιστορίες που αγαπηθήκαν τόσο στο ίνσταγκραμ;  Τον περασμένο Ιανουάριο είδα μια ανακοίνωση για τη δημιουργία μιας καμπάνιας με επίκεντρο τις χώρες της Μεσογείου και της Βόρειας Αφρικής. Ένας πανευρωπαϊκός οργανισμός αναζητούσε δημιουργούς περιεχομένου, χωρίς να έχει τόσο μεγάλη σημασία ο αριθμός των ακολούθων τους. Αυτό που μετρούσε ήταν κυρίως η ιδέα της καμπάνιας. Έστειλα τη δική μου πρόταση. Από τις περισσότερες από 600 αρχικές αιτήσεις επιλέχθηκαν 70 δημιουργοί, οι οποίοι πέρασαν από ένα διήμερο διαδικτυακής εκπαίδευσης και κλήθηκαν να καταθέσουν ένα ολοκληρωμένο πλάνο. Από αυτούς θα επιλέγονταν τελικά 30. 

Η δική μου ιδέα ήταν να παρουσιάσω έξι νέους ανθρώπους που έχουν αποφασίσει να μείνουν στην Αμοργό (τον Νικήτα Μεντρινό, τον Νικήτα Νομικό, την Καλιόπη Δεσποτίδη, τον Δημήτρη Νομικό,  την Ναταλί Μουριέρ, τον Νικόλα Θεολογίτη). Και έχει ενδιαφέρον ότι, όταν τη σκέφτηκα, ούτε εγώ ήξερα αν ήθελα τελικά να παραμείνω στο νησί. Το balkan_islander τελικά ίσως ήταν ένας τρόπος να ξορκίσω και τις δικές μου αμφιβολίες, να ανακαλύψω μέσα από τις ιστορίες των άλλων τι σημαίνει να επιλέγεις έναν τόπο. 

Πώς αντέδρασαν οι άνθρωποι που επέλεξες να συμμετάσχουν; Ο πρώτος ήταν ο Νικήτας, ένας πολύ καλός μου φίλος από το Γυμνάσιο, που είναι και ο πρώτος άνθρωπος που εμφανίζεται στα βίντεό μου. Του είπα την ιδέα και αρχίσαμε να δοκιμάζουμε πράγματα. Πήγαμε στα χωράφια του, στις ελιές, στον κάμπο. Στην αρχή με πείραζε, μου έλεγε ότι είμαι τρελή, αλλά με βοήθησε πάρα πολύ. Όταν είδαμε το πρώτο δείγμα, κατάλαβα ότι μπορούσε να βγει κάτι πολύ όμορφο. 

Θυμάμαι, μάλιστα, μια συζήτηση που είχαμε κάνει δύο χρόνια νωρίτερα. Του έλεγα ότι, επειδή έχω καταγωγή από την Αλβανία και δεν είχα τότε κάτι σταθερό να με κρατάει, σκεφτόμουν να φύγω και να δοκιμάσω κάτι άλλο. Εκείνος μου απάντησε ότι τουλάχιστον εγώ μπορούσα να ανοίξω τα φτερά μου, να πάω να κυνηγήσω ό,τι ήθελα. Γιατί πολλοί νέοι που μεγαλώνουν σε μικρά νησιά αναγκάζονται να συνεχίσουν τις οικογενειακές επιχειρήσεις, ιδιαίτερα στον τουρισμό, και δεν έχουν πάντα την ευκαιρία να ακολουθήσουν το δικό τους όνειρο. Αυτή η κουβέντα μου είχε μείνει. 


Τι ήθελες να αποδείξεις μέσα από αυτές τις ιστορίες; Δεν ήθελα να δημιουργήσω απλώς όμορφα βίντεο. Με ενδιαφέρει να υπάρχει ουσία σε αυτό που παράγω, να προκαλεί ένα συναίσθημα. Να δει κάποιος το βίντεο και να χαρεί για τους ανθρώπους που πρωταγωνιστούν, να ζηλέψει λίγο τη ζωή τους, να σκεφτεί «τι ωραία που ζουν» ή ακόμη και να θελήσει να βρίσκεται στη θέση τους. Προσπάθησα να επιλέξω ανθρώπους από διαφορετικές περιοχές του νησιού, γιατί ήθελα να φανεί η πολυπλοκότητά του. Είναι ένα μεγάλο νησί, με λίγους κατοίκους και πολλά χωριά, καθένα με τα δικά του χαρακτηριστικά. Διαφορετικός είναι ο κόσμος στη Λαγκάδα, διαφορετικός στην Κάτω Μεριά, στα Κατάπολα ή στη Χώρα. Αυτή τη γεωγραφική και κοινωνική ιδιαιτερότητα ήθελα να αναδείξω. Και τελικά, μέσα από αυτή τη διαδικασία, ξαναανακάλυψα κι εγώ τον τόπο μου. 

Μετά το ταξίδι στο Κάιρο, όπου συναντηθήκαμε με τους υπόλοιπους επιλεγμένους δημιουργούς, δέθηκα ακόμη περισσότερο με το πρότζεκτ. Κατάλαβα ότι είχε πραγματικό νόημα. Ήθελα η εικόνα και ο τρόπος που μιλούν αυτοί οι άνθρωποι να μεταφέρουν κάτι στον θεατή. 


Η Αλβανική καταγωγή σου επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο δημιουργείς; Όσο μεγαλώνω, συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο την ανάγκη να συμπεριλαμβάνω την καταγωγή μου σε όσα κάνω. Ακόμη και το όνομα που επέλεξα για τη δουλειά μου προέρχεται από αυτή τη διάθεση, από την επιθυμία μου να υπάρχει μια πιο βαλκανική, αλλά ταυτόχρονα πιο παγκόσμια αίσθηση.

Νομίζω ότι τα τελευταία χρόνια έχει γίνει πιο εύκολο για τους ανθρώπους αλβανικής καταγωγής να μιλούν ανοιχτά για την προέλευσή τους. Έχει αρχίσει να αναγνωρίζεται περισσότερο και η συνεισφορά των Αλβανών στην ελληνική κοινωνία και οικονομία. Βλέπω πλέον περισσότερα παιδιά αλβανικής καταγωγής να ασχολούνται με το θέατρο, τον κινηματογράφο και τα social media και να παρουσιάζουν με περηφάνια την ταυτότητά τους. 

Μεγάλωσες με την ίδια άνεση να μιλάς γι αυτήν; Θεωρώ ότι ήμουν πολύ τυχερή, γιατί έχω δύο πολύ δυναμικούς γονείς. Ειδικά η μητέρα μου μάς προστάτευε από τον ρατσισμό και δεν φοβήθηκε ποτέ την καταγωγή μας. Στο σπίτι μιλούσαμε πάντα αλβανικά. Υπήρχαν πολλές οικογένειες που έκρυβαν ακόμη και μέσα στο σπίτι τη γλώσσα τους, επειδή φοβούνταν την αντιμετώπιση της κοινωνίας. Οι γονείς μου δεν είχαν αυτό το κόμπλεξ. Βέβαια, ακόμη και σήμερα πιάνω κάποιες φορές τον εαυτό μου να προσπαθεί υποσυνείδητα να προστατευτεί. Μπορεί να βρεθώ σε μια δημόσια υπηρεσία ή να μιλήσω με έναν μεγαλύτερο άνθρωπο και να σκεφτώ πώς θα ακουστεί το όνομά μου. Εδώ στην Αμοργό με φωνάζουν συνήθως Χριστίνα, ενώ το όνομά μου είναι Χριστιάνα. Υπάρχουν στιγμές που σκέφτομαι αν θα πρέπει να το πω όπως είναι ή να το απλοποιήσω για να μη φανεί πιο ξένο. 

Είναι μια ετοιμότητα που κουβαλάς, η ανάγκη να προστατεύσεις τον εαυτό σου από κάτι που θεωρητικά μπορεί να σε πληγώσει. Και δεν είναι πάντα εύκολο να την αντιληφθεί κάποιος που δεν έχει χρειαστεί να τη βιώσει.

Πώς συνυπάρχουν μέσα σου οι δύο πατρίδες σου; Έχω μεγαλώσει με πολλή αγάπη για την Αλβανία, για τους συγγενείς μου, για τον τόπο μου. Ανυπομονώ κάθε φορά να πάω, είτε τα Χριστούγεννα είτε κάποια άλλη στιγμή μέσα στη χρονιά. Από την άλλη, υπάρχει και η Αμοργός, όπου μεγάλωσα και όπου βρίσκονται οι γονείς μου. 

Δεν πιστεύω ότι μπορείς να αγκαλιάσεις αποκλειστικά έναν τόπο. Τουλάχιστον όχι για πάντα. Εγώ έχω πάντα στο μυαλό μου ότι έχω δύο σπίτια, δύο τόπους που με περιμένουν. Όποτε φεύγω από την Αλβανία, επιστρέφω στην Αμοργό και το αντίστροφο. Προσπαθώ να αγκαλιάζω και τους δύο. 

Φαντάζεσαι τον εαυτό σου να μένει εδώ για πάντα; Δεν ξέρω αν θα είναι μια τέτοια απόφαση. Κανείς δεν ξέρει. Αυτή τη στιγμή, όμως, είναι εδώ οι γονείς μου, έχω μια καλή δουλειά και μπορώ να κάνω πράγματα που με ενδιαφέρουν. Εργάζομαι σε ξενοδοχείο, είμαι υπεύθυνη για τις καλλιτεχνικές διοργανώσεις και τα τουριστικά γραφεία. Η δουλειά συνεχίζεται όλο τον χρόνο, ενώ υπάρχει και το Amorgosfilmfestival που διοργανώνεται τον Νοέμβριο. 

Τι σημαίνει να είσαι νέος άνθρωπος σε ένα νησί τον χειμώνα; Πώς περνάει η καθημερινότητα; Εξαρτάται από τη δουλειά του, αλλά υπάρχει ζωή. Πολλοί ασχολούνται με τη μουσική. Μαθαίνουν βιολί ή λαούτο, συμμετέχουν στα πανηγύρια, παίζουν μπάσκετ ή ποδόσφαιρο. Υπάρχουν τα μονοπάτια, τα βιβλία, οι παρέες. Μαζευόμαστε σε σπίτια ή σε μικρά μαγαζιά που μπορεί να ανοίξουν μόνο για εκείνη τη βραδιά, για να παίξουμε μουσική. Ένας άνθρωπος που μένει στο νησί τον χειμώνα βρίσκει τους δικούς του τρόπους να γεμίσει τον χρόνο του. Δεν είναι απαραίτητα απομονωμένος ή μοναχικός. Αντιθέτως, η ζωή σε έναν μικρό τόπο σε εκπαιδεύει στην κοινωνικότητα. Όταν συμβαίνει κάτι, οι άνθρωποι τρέχουν ο ένας για τον άλλον. Γίνονται όλοι μια γροθιά. 

Είναι εύκολο, όμως, να περάσεις έναν ολόκληρο χειμώνα σε ένα τόπο που το καλοκαίρι γεμίζει κόσμο και τον χειμώνα ησυχάζει; Όχι, δεν είναι εύκολο. Πρέπει να είσαι καλά με τον εαυτό σου και να έχεις πάρει συνειδητά την απόφαση να μείνεις. Να μπορείς να απολαμβάνεις την καθημερινότητά σου και να μη σε τρώει η σκέψη ότι βρίσκεσαι κάπου από όπου δεν μπορείς να φύγεις. Τον χειμώνα υπάρχουν περίοδοι που η κακοκαιρία μπορεί να σε αποκλείσει. Μπορεί να περάσει μια εβδομάδα χωρίς πλοίο. Αν δεν έχεις κάποιο θέμα υγείας που απαιτεί άμεση μετακίνηση, μαθαίνεις να το διαχειρίζεσαι. Είναι μέρος της ζωής στο νησί.

Χριστιάνα Μάρκου

Πώς άλλαξε η πανδημία τη σχέση των μόνιμων κατοίκων με τον τόπο τους; Για τους ανθρώπους που ζούσαν ήδη εδώ, ήταν μια πολύ ιδιαίτερη περίοδος. Ειδικά το καλοκαίρι του 2020 και του 2021, όταν δεν υπήρχε ο συνηθισμένος τουρισμός, οι ντόπιοι είχαν την ευκαιρία να ξαναχαρούν το νησί τους. Πηγαίναμε για κανό, στις παραλίες, κάναμε πράγματα που κανονικά δεν προλαβαίνεις να κάνεις μέσα στη σεζόν. Το καλοκαίρι μπορεί να θέλεις να πας για φαγητό στα Κατάπολα, να επισκεφθείς ένα ωραίο εστιατόριο ή να απολαύσεις μια παραλία, αλλά δεν είναι πάντα εύκολο να συντονίσεις τον χρόνο σου με τη δουλειά και τις υποχρεώσεις. Τότε είχαμε την ευκαιρία να δούμε ξανά τον τόπο μας. 

Πώς αλλάζει η καθημερινότητά σας από το καλοκαίρι στον χειμώνα; Υπάρχει διαφορετική ισορροπία; Απολύτως. Οι μήνες της τουριστικής περιόδου είναι πολύ έντονοι. Χρειάζεσαι χρόνο μετά για να συνέλθεις, να αποφορτιστείς, να ταξιδέψεις. Πολλοί νησιώτες φεύγουν για λίγο, πηγαίνουν στην Αθήνα ή στο εξωτερικό, συνδυάζουν τις διακοπές τους με κάποιες υποχρεώσεις, όπως ένα ιατρικό τσεκάπ. Από την άλλη, χρειάζεται και χρόνος προετοιμασίας για την επόμενη σεζόν. Ουσιαστικά, όλη η χρονιά περιστρέφεται γύρω από τον τουρισμό. Πρέπει όμως να βρίσκεις χρόνο και για τον εαυτό σου, διαφορετικά δεν γίνεται.  

Όταν «το σκας» για την Αθήνα, πιάνεις τον εαυατό σου να αναζητά τη ζωή εδώ;  Όταν πηγαίνω στην Αθήνα, θέλω να δω θέατρο, κινηματογράφο, να επισκεφθώ ένα καλό εστιατόριο, να κάνω πράγματα που δεν έχω την ευκαιρία να κάνω στο νησί. Θέλω να χορτάσω εμπειρίες. Μετά, όμως, αρχίζω να αναζητώ τη φύση και την ηρεμία. Θέλω να επιστρέψω στη ρουτίνα μου, να βρω ξανά τις ισορροπίες μου. 

Η φύση είναι ένα τεράστιο πλεονέκτημα της ζωής στο νησί. Να βγαίνεις από το σπίτι και να βλέπεις τη θάλασσα, να έχεις αυτό το άνοιγμα μπροστά σου. Έχω πιάσει πολλές φορές τον εαυτό μου στην Αθήνα, κατά τις τρεις ή τέσσερις το απόγευμα, να αισθάνεται κουρασμένος, σαν να μην μπορεί να πάρει ανάσα. Εδώ δεν το νιώθω αυτό. Ακόμη κι ένα μικρό περπάτημα στην παραλία ή στα μονοπάτια μπορεί να σε αναζωογονήσει. 

Ποια είναι η αγαπημένη σου εποχή στην Αμοργό; Η άνοιξη είναι υπέροχη. Βγαίνεις έξω, φτιάχνεις ένα μπουκέτο με λουλούδια, βλέπεις το νησί να ξαναγεννιέται. Μου αρέσει, όμως, πάρα πολύ και ο Σεπτέμβρης. Τα τελευταία χρόνια έχω καθιερώσει να κάνω διακοπές τότε. Ηρεμούν όλα, ο καιρός είναι τρομερός, τα χρώματα στο ηλιοβασίλεμα είναι μοναδικά. Είναι σαν να έχεις ξανά το νησί δικό σου.Δεν μπορώ πια όλο αυτό το καλοκαιρινό χάος. Τον Σεπτέμβρη βρίσκεις την ησυχία που θέλεις και απολαμβάνεις πραγματικά τον τόπο σου. 





Source link

Αφήστε μια απάντηση

Your email address will not be published.

Μην το χάσετε