Η διαχείριση των αναγκαστικών συνεταιρισμών δασών και χορτονομής στην περιοχή της Άρτας αναδεικνύεται σε ένα από τα πιο σκοτεινά κεφάλαια της τοπικής οικονομικής ιστορίας, καθώς πληθαίνουν οι καταγγελίες για συστηματική κακοδιαχείριση δεκαετιών. Σύμφωνα με το typosepeirou.gr, οι δομές αυτές, που θεσμοθετήθηκαν με σκοπό την προστασία και την αξιοποίηση του συλλογικού πλούτου προς όφελος των μελών τους, φαίνεται πως μετατράπηκαν σε κλειστά συστήματα εξυπηρέτησης προσωπικών επιδιώξεων. Η εικόνα της πλήρους απαξίωσης αποτυπώνεται στον αριθμό των ενεργών συνεταιρισμών, καθώς από τους έντεκα που λειτουργούσαν αρχικά στην ευρύτερη περιοχή, σήμερα απομένουν μόλις δύο ή τρεις που υπολειτουργούν, στερούμενοι ουσιαστικού αντικειμένου και ελεγκτικών μηχανισμών.
Το ζήτημα προσλαμβάνει σοβαρές διαστάσεις αν αναλογιστεί κανείς πως, παρά την ύπαρξη επίσημων πορισμάτων από κρατικές επιτροπές που τεκμηριώνουν κατασπατάληση του συνεταιριστικού αποθέματος, η απόδοση ευθυνών παραμένει μέχρι σήμερα γράμμα κενό. Οι διαδικασίες φαίνεται να έχουν βαλτώσει σε έναν λαβύρινθο χρονοτριβών, επιτρέποντας στα ίδια πρόσωπα να διατηρούν ρόλους διαχειριστών επί σειρά ετών. Όπως αναφέρει το typosepeirou.gr, η έλλειψη διαφάνειας στέρησε από τους πραγματικούς συνιδιοκτήτες κάθε δυνατότητα απόληψης οφέλους από την περιουσία τους, η οποία παρέμεινε εγκλωβισμένη σε πρακτικές που ευνοούσαν αποκλειστικά μια περιορισμένη ομάδα «ημετέρων».
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην περίπτωση του αναγκαστικού συνεταιρισμού Αθαμανίου, η οποία θεωρείται η πλέον χαρακτηριστική της ευρύτερης παθογένειας. Η υπόθεση αυτή συνοδεύεται από σκιές που αγγίζουν ακόμα και εκπροσώπους της Εκκλησίας, περιπλέκοντας περαιτέρω το ηθικό και νομικό σκέλος των ενεργειών που έλαβαν χώρα στο παρασκήνιο. Παρά το γεγονός ότι οι μνήμες των μελών του συνεταιρισμού ανατρέχουν δεκαετίες πίσω χωρίς να καταγράφεται κανένα θετικό πρόσημο για τους ίδιους, οι προσπάθειες που εκδηλώνονται τελευταία για την εξυγίανση του τοπίου και το άνοιγμα των φακέλων προσκρούουν σε ισχυρές αντιστάσεις. Η ανάγκη για θεσμική θωράκιση και πλήρη διαλεύκανση των πεπραγμένων παραμένει το κεντρικό ζητούμενο για την αποκατάσταση της τάξης στο Αθαμάνιο.
