Η συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου Ηπείρου στις 19 Μαΐου 2026 θα μείνει στη μνήμη πολλών πολιτών όχι για όσα ειπώθηκαν, αλλά κυρίως για όσα δεν τόλμησε κανείς να πει. Την ώρα που η Ήπειρος βρίσκεται αντιμέτωπη με μία από τις σοβαρότερες δικαστικές υποθέσεις των τελευταίων ετών, με δικογραφία για κακουργηματικές πράξεις που αφορά τον Αλέξανδρο Καχριμάνη, την Αγνή Νάκου αλλά και περίπου 20 υπαλλήλους και στελέχη, η αντιπολίτευση επέλεξε τον δρόμο της σιωπής, της αμηχανίας και της πολιτικής εξαφάνισης.
Ούτε φωνές. Ούτε πίεση. Ούτε απαιτήσεις για απαντήσεις. Ούτε μία σοβαρή πολιτική σύγκρουση μέσα στο κορυφαίο θεσμικό όργανο της Περιφέρειας. Μια αντιπολίτευση που υποτίθεται πως υπάρχει για να ελέγχει την εξουσία, έδειξε να παρακολουθεί παθητικά τις εξελίξεις, λες και η υπόθεση δεν αφορά το δημόσιο συμφέρον και την ίδια την αξιοπιστία της Περιφέρειας Ηπείρου.
Οι πολίτες περίμεναν μια συνεδρίαση-φωτιά. Περίμεναν να δουν περιφερειακούς συμβούλους να απαιτούν εξηγήσεις, να ζητούν διαφάνεια, να σηκώνουν πολιτικό βάρος απέναντι σε μία υπόθεση που ήδη προκαλεί τεράστιο θόρυβο στην τοπική κοινωνία. Αντί γι’ αυτό, αντίκρισαν μια εικόνα πολιτικής νωθρότητας και θεσμικής υποταγής.
Το πιο εξοργιστικό όμως είναι ότι η αντιπολίτευση δεν μπορεί πλέον να κρύβεται πίσω από δικαιολογίες περί “σεβασμού της Δικαιοσύνης”. Ο σεβασμός στη Δικαιοσύνη δεν σημαίνει πολιτική αφωνία. Δεν σημαίνει να μετατρέπεται το Περιφερειακό Συμβούλιο σε χώρο σιωπηλής συνενοχής. Δεν σημαίνει να αποφεύγεται ακόμη και η δημόσια συζήτηση για μια υπόθεση που ερευνάται σε βαθμό κακουργήματος.
Η στάση αυτή γεννά πλέον σοβαρά πολιτικά ερωτήματα. Τι φοβάται η αντιπολίτευση; Γιατί αποφεύγει να συγκρουστεί; Γιατί επιλέγει να λειτουργεί σαν παρατηρητής και όχι σαν θεσμικός ελεγκτής της εξουσίας; Πού ακριβώς βρίσκεται η “μάχη για τη διαφάνεια” που τόσα χρόνια επικαλούνται ορισμένοι στις προεκλογικές τους κορώνες;
Στην κοινωνία της Ηπείρου η οργή μεγαλώνει. Σε Γιάννενα, Άρτα, Πρέβεζα και Θεσπρωτία, οι πολίτες βλέπουν μια αντιπολίτευση που μοιάζει περισσότερο εγκλωβισμένη σε πολιτικές ισορροπίες και προσωπικές δημόσιες σχέσεις παρά αποφασισμένη να υπηρετήσει τον ρόλο της. Πολλοί μιλούν πλέον ανοιχτά για πλήρη πολιτική ανεπάρκεια. Άλλοι κάνουν λόγο για “βολική αντιπολίτευση” που υπάρχει μόνο για τις κάμερες και τις ανακοινώσεις, αλλά εξαφανίζεται όταν έρχεται η ώρα της πραγματικής σύγκρουσης.
Και ενώ η τοπική κοινωνία ζητά καθαρές κουβέντες, λογοδοσία και πολιτικό θάρρος, οι παρατάξεις της μειοψηφίας συνεχίζουν να κινούνται σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Σαν να πρόκειται για μια συνηθισμένη διοικητική υπόθεση και όχι για μια δικογραφία που βαραίνει ολόκληρη την εικόνα της Περιφέρειας Ηπείρου.
Η Ήπειρος όμως δεν έχει ανάγκη από σιωπηλούς παρατηρητές. Δεν έχει ανάγκη από αντιπολιτεύσεις διακοσμητικού χαρακτήρα που θυμούνται τον ρόλο τους μόνο σε εύκολες υποθέσεις και ακίνδυνες αντιπαραθέσεις. Η κοινωνία απαιτεί εκπροσώπους που θα συγκρούονται, θα ελέγχουν και θα απαιτούν απαντήσεις χωρίς φόβο και χωρίς πολιτικές εκπτώσεις.
Γιατί όταν απέναντι σε τόσο βαριές δικαστικές εξελίξεις η αντιπολίτευση επιλέγει να χαμηλώνει το βλέμμα, τότε το πρόβλημα δεν αφορά μόνο τη διοίκηση. Αφορά συνολικά το πολιτικό σύστημα της Ηπείρου.
