Προσοχή: Ακολουθεί political incorrect άρθρο. Οι απόψεις που διατυπώνονται αφορούν αποκλειστικά τον γράφοντα και οποιοσδήποτε θεωρεί ότι προσβάλλεται, παρακαλείται θερμά να εγκαταλείψει την ανάγνωση.
Διαβάζω για πέμπτη φορά τα λόγια της ΓΥΝΑΙΚΑΣ προέδρου του ΜΟΔ στη δίκη για τον θάνατο ή, ορθότερα, την (κρατική) δολοφονία της Κυριακής Γρίβα και εξακολουθώ να αδυνατώ να πιστέψω όσα βλέπω.
Ένας εκ των συνηγόρων πολιτικής αγωγής, ήδη από τα πρώτα λεπτά της διαδικασίας, έλαβε τον λόγο με σκοπό να υπενθυμίσει τις τεράστιες ευθύνες της Ελληνικής Αστυνομίας για την ανθρωποκτονία της Κυριακής, που δεν είχε την «ατυχία» να δολοφονηθεί, αλλά τη δυστυχία να απευθυνθεί σε ένα, εντός πολλών εισαγωγικών, αστυνομικό τμήμα.
Εκεί όπου, όταν μια γυναίκα προσήλθε λέγοντας «θα με σκοτώσει» και ζητώντας προστασία για να μεταβεί στην οικία της, φρόντισαν απλώς να της υπενθυμίσουν ότι τα οχήματά τους δεν φέρουν επιγραφή TAXI…
(Αλήθεια όμως: δεν είναι ταξί…μήπως είναι λιμουζίνες; Ή έστω οχήματα δεξιώσεων; Δεν βρίσκω άλλο λογικό τρόπο να συμμετέχουν σε γάμους και κοινωνικές εκδηλώσεις…)
Φυσικά, πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό, όπως θα δήλωνε και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος…
Όπως «μεμονωμένο περιστατικό» ήταν και ο υπερζηλωτής 37χρονος που εκτέλεσε εν ψυχρώ τον 16χρονο Κώστα Φραγκούλη για 20€ καύσιμα.
Μεμονωμένος ήταν και ο Επαμεινώνδας Κορκονέας που εκτέλεσε εν ψυχρώ τον 15χρονο Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο.
Μεμονωμένα περιστατικά ήταν και οι αστυνομικοί των ΜΑΤ που κατέστειλαν φοιτητές και ηλικιωμένους στις μαζικές κινητοποιήσεις της 28/2.
Μεμονωμένα και τα πρόσωπα πίσω από τις εκατοντάδες αναφορές για κακομεταχείριση, παραβάσεις καθήκοντος, αυθαιρεσία.
Η πρόεδρος της έδρας έσπευσε να υπερασπιστεί το κράτος και την αστυνομία, εκφράζοντας την άποψη πως «το κράτος δεν μπορεί να σώσει κανέναν που δεν θέλει να σωθεί.»
Θα ήθελε η εν λόγω δικαστική λειτουργός να μας ενημερώσει για το νομικό σύγγραμμα στο οποίο έχει διατυπωθεί η συγκεκριμένη θέση ή για τη σχολή στην οποία τα διδάχθηκε;
Τουλάχιστον στο ελληνικό νομικό σύστημα, το ποινικό δίκαιο συγκαταλέγεται στους τομείς του δημοσίου δικαίου. Το άδικο, το έγκλημα δεν στρέφεται έναντι του θύματος αλλά έναντι του κοινωνικού συνόλου εν γένει. (Στη συγκεκριμένη αρχή άλλωστε βασίζεται η ποινικοποίηση της αυτοδικίας.)
Επιπλέον, σε περιπτώσεις βίαιων εγκλημάτων, ο νομοθέτης, λαμβάνοντας υπόψη τις έντονες συναισθηματικές μεταπτώσεις που βιώνει ένας κακοποιημένος άνθρωπος, δρα προληπτικά για την προστασία του, θεσπίζοντας την αυτεπάγγελτη δίωξη.
Οι προβληματικές δηλώσεις της προέδρου, ωστόσο, δεν σταμάτησαν εκεί.
Όταν στο βήμα προσήλθε η κυρία Δέσποινα Καλλέα (μητέρα της Κυριακής), έφερε μαζί της ορισμένες φωτογραφίες που παρέδωσε στην έδρα. Παρατηρώντας το ζευγάρι των φωτογραφιών, η πρόεδρος έκανε λόγο για «ένα πολύ συμπαθητικό αγόρι», προκαλώντας εκ νέου αντιδράσεις από τους συνηγόρους πολιτικής αγωγής…
Αλήθεια, κα Πρόεδρε, αν ήσουν εσύ η μητέρα αυτού του κοριτσιού και άκουγες τη δικαστική λειτουργό που υποτίθεται ότι θα καταδικάσει τον δολοφόνο του παιδιού σου να απευθύνεται σε αυτόν ως «ένα συμπαθητικό αγόρι», απορώντας μάλιστα πώς ένα τόσο συμπαθητικό παιδί έφτασε στο σημείο να διαπράξει τέτοιο αδίκημα, τι θα σκεφτόσουν; Πώς θα ένιωθες;
Αυτή η μητέρα σήμερα περιέγραφε μέσα στην αίθουσα μια τοξική σχέση με διαρκή στοιχεία κακοποίησης, ζήλιας, εκφοβισμού και stalking και η πρόεδρος είχε να σχολιάσει αποκλειστικά το πόσο συμπαθητικός φαινόταν ο δράστης;
Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη εμφάνιση που αρμόζει σε κακοποιητές – δολοφόνους; Μήπως και ο Μπάμπης Αναγνωστόπουλος ήταν υπερβολικά «όμορφος» για να διαπράξει ένα τέτοιο έγκλημα;
Λίγο αργότερα, η μητέρα της Κυριακής αποκάλυψε στο δικαστήριο ότι η Κυριακή είχε υποψίες πως ο πρώην σύντροφός της είχε θανατώσει τη γάτα τους.
Συγκεκριμένα, κάποια μέρα που η ίδια έλειπε στη δουλειά, την ενημέρωσε τηλεφωνικά ότι η γάτα ξέφυγε στον δρόμο και την πάτησε αυτοκίνητο. Όπως αποκάλυψε όμως στη μητέρα της, βρήκε στο σπίτι δόντια και αίμα της γάτας, υποψιαζόμενη πλέον ότι την σκότωσε ο ίδιος.
Σχετικά με αυτό δεν υπήρξε κάποιος σχολιασμός από την πρόεδρο μέχρις ότου οι συνήγοροι υπεράσπισης του κατηγορούμενου επιχείρησαν να μεταφέρουν τη συζήτηση στο οικογενειακό περιβάλλον της Κυριακής.
Η πολιτική αγωγή αντέδρασε έντονα προβάλλοντας, ορθώς, ότι το δικαστήριο δεν εξετάζει την οικογένεια του θύματος.
Η πρόεδρος αντέδρασε απευθύνοντας τον λόγο στην πολιτική αγωγή αντιτείνοντας: «Εδώ εσείς αναφερθήκατε σε κακοποίηση ζώου.» Αδυνατώντας να αντιληφθεί τη διαφορά των δύο περιπτώσεων, τις οποίες συμψηφίζει.
Αυτή είναι η αμερόληπτη δικαιοσύνη στην μπανανία που ζούμε, επιβιώνοντας από καθαρή τύχη.
Πριν μερικούς μήνες φωνάζαμε, τόσο για Δικαιοσύνη όσο και για ασφαλή συγκοινωνία, αλλά τελικά αυτό, απ’ ό,τι φαίνεται, είναι το λιγότερο, μιας και όσο οι υπουργοί επιδοτούν ημέτερους, εμείς ευελπιστούμε ότι δεν θα πεθάνουμε σε σιδηροδρομικό δυστύχημα, σε πυρκαγιά, σε πλημμύρα, ότι δεν θα πάθουμε έμφραγμα σε κάποιο από τα νησιά ή τα ορεινά χωριά που δεν έχουν ασθενοφόρο, ότι δεν θα μας δολοφονήσουν έξω από το αστυνομικό τμήμα, ότι δεν θα μας δολοφονήσουν επειδή διαδηλώνουμε, ότι δεν θα πέσουμε από κάποιο παράθυρο αίθουσας πανεπιστημίου, ότι δεν θα καταλήξουμε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα μετά από 36 ώρες σερί εφημερίας ή ότι δεν θα μας πνίξει το Λιμενικό…
Μήπως να ευχαριστούμε κιόλας που διαθέτουμε ακόμη οξυγόνο;
Η δικαιοσύνη απούσα από παντού.
Η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων, που μερικές μέρες πριν ζητούσε να αναγνωριστεί δικαίωμα αποβολής συνηγόρων όταν προσβάλλουν τους δικαστές, θέλει να τοποθετηθεί σήμερα;
Ή μήπως είναι ορθή μεταχείριση; Όπως ο εισαγγελέας της δίκης Φιλιππίδη που ρωτούσε το θύμα σχετικά με την ενδυμασία του;
Ντρέπομαι, λυπάμαι και φοβάμαι ταυτόχρονα για τους ανθρώπους που καλούνται να υπηρετήσουν τις τρεις εξουσίες της “Δημοκρατίας” μας.
Κάθε φορά με κάθε νέο περιστατικό νιώθω σίγουρος ότι τίποτα νεότερο δεν θα καταφέρει να με συνταράξει, και όμως κάθε λίγο κάτι ακόμη τραγικότερο θα με κάνει να αμφιβάλλω εκ νέου για το κατά πόσο αξίζει να υπηρετήσω αυτή τη δικαιοσύνη, να παλέψω για αυτή τη χώρα ή απλώς όπως πολλές φορές λέω στα πλαίσια αστεϊσμού να μονολογήσω «δεν γ*****αι» και να βγάλω αεροπορικά εισιτήρια χωρίς επιστροφή για κάπου αρκετά μακριά από το έκτρωμα που αποκαλούμε κράτος…
Όμως προς απάντηση του παραπάνω συλλογισμού θα κλείσω με το ρητό του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα:
«Αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο κι ας είναι η φωτιά του να σε κάψει.»
