Η στρατηγική επιλογή της Αθήνας να μην αντιπαρατεθεί δημόσια στις αιτιάσεις της αλβανικής πλευράς, παρά την προφανή διπλωματική πίεση που ασκήθηκε, αφήνει ανοιχτό το πεδίο για παρερμηνείες σχετικά με τις ελληνικές «κόκκινες γραμμές». Η Αλβανίδα Υπουργός εμφανίστηκε αποφασισμένη να συνδέσει την ενταξιακή πορεία της χώρας της στην ΕΕ με την επίλυση των ιστορικών και κτηματολογικών εκκρεμοτήτων, καλώντας για μια προσέγγιση που θα λαμβάνει υπόψη τις αλβανικές απαιτήσεις.
Από την άλλη, ο κ. Γεραπετρίτης περιορίστηκε στην ανάδειξη της ελληνικής μειονότητας ως παράγοντα σταθερότητας, παραλείποντας να δώσει μια ξεκάθαρη απάντηση στις αναφορές για τις περιουσίες και το εμπόλεμο. Αυτή η δυσαρμονία στη ρητορική των δύο πλευρών, σε συνδυασμό με την επιμονή της Αλβανίας στην οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών με τους δικούς της όρους, δημιουργεί ένα σύνθετο παζλ για την ελληνική εξωτερική πολιτική, η οποία καλείται πλέον να αποδείξει αν η σιωπή της αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης τακτικής ή μια ανησυχητική υποχώρηση μπροστά στις πιέσεις της γείτονος.
