Τη διαδρομή της Ζιζέλ Πελικό, μιας γυναίκας που βρέθηκε στο επίκεντρο μιας από τις πιο σοκαριστικές δίκες των τελευταίων ετών στη Γαλλία καταγράφει σε αφιέρωμά του ο Guardian. Aπό την αποκάλυψη ότι ο επί δεκαετίες σύζυγός της την νάρκωνε και επέτρεπε τον βιασμό της, μέχρι τη θαρραλέα απόφασή της να παραιτηθεί από την ανωνυμία και να απαιτήσει μια δημόσια διαδικασία, η Πελικό μετατρέπει την προσωπική της τραγωδία σε δημόσια παρέμβαση. επιμένοντας πως «η ντροπή πρέπει να αλλάξει πλευρά».
Στο νέο της σπίτι στο Île de Ré, στις ακτές του Ατλαντικού, η Ζιζέλ Πελικό προσπαθεί να ξαναχτίσει την καθημερινότητά της μέσα από μικρές τελετουργίες: περιπάτους στην παραλία, κλασική μουσική, σοκολάτα και ένα τραπέζι πρωινού στρωμένο από το προηγούμενο βράδυ. «Είναι ο τρόπος μου να βάζω τον εαυτό μου σε καλή διάθεση όταν ξυπνάω», λέει.
Στο γραφείο της φυλάσσει ένα κουτί γεμάτο γράμματα από όλο τον κόσμο. Έφτασαν κατά τη διάρκεια της πολύκροτης δίκης στην Αβινιόν το 2024, όταν παραιτήθηκε από το δικαίωμά της στην ανωνυμία και επέμεινε η διαδικασία να είναι δημόσια. Η υπόθεση αποκάλυψε ότι ο επί 50 χρόνια σύζυγός της, Ντομινίκ Πελικό, την νάρκωνε επί σχεδόν μία δεκαετία και καλούσε δεκάδες άνδρες να τη βιάσουν ενώ ήταν αναίσθητη, μέσω διαδικτυακής πλατφόρμας με τίτλο «Χωρίς να το γνωρίζει».
Η «χημική υποταγή» και η δημόσια δίκη
Ο Ντομινίκ Πελικό συνελήφθη το 2020, όταν εντοπίστηκε να φωτογραφίζει κρυφά γυναίκες σε σούπερ μάρκετ. Η έρευνα στο τηλέφωνο και τον υπολογιστή του αποκάλυψε εκατοντάδες βίντεο κακοποίησης της συζύγου του.
Σύμφωνα με τα στοιχεία, της χορηγούσε υπνωτικά, αγχολυτικά και μυοχαλαρωτικά φάρμακα μέσα σε φαγητό και ποτό, προκαλώντας κατάσταση που ιατροδικαστές παρομοίασαν με γενική αναισθησία.
Ο Ντομινίκ Πελικό
AP Photo/Valentin Pasquier, File
Η ίδια, επί χρόνια, πίστευε ότι έπασχε από νευρολογική διαταραχή ή πρώιμο Αλτσχάιμερ, λόγω των απωλειών μνήμης και των λιποθυμιών. Ούτε οι γιατροί στους οποίους απευθύνθηκε υποψιάστηκαν την πραγματική αιτία.
Στη δίκη του 2024, ο Ντομινίκ Πελικό παραδέχθηκε: «Είμαι βιαστής». Δεκάδες ακόμη κατηγορούμενοι κρίθηκαν ένοχοι για βιασμό, απόπειρα βιασμού ή σεξουαλική επίθεση. Η Ζιζέλ Πελικό περιέγραψε τη διαδικασία ως «τη δίκη της δειλίας και της άρνησης», επισημαίνοντας ότι πολλοί από τους άνδρες αρνήθηκαν τις πράξεις τους ή υποστήριξαν ότι πίστευαν πως υπήρχε συναίνεση.
Η απόφασή της να διεξαχθεί η δίκη δημόσια, σε μια χώρα όπου οι υποθέσεις βιασμού συχνά εκδικάζονται κεκλεισμένων των θυρών, άνοιξε ευρύτερη συζήτηση για τη λεγόμενη «χημική υποταγή» και για τη συναίνεση στον γαλλικό νόμο.
«Η ντροπή πρέπει να αλλάξει πλευρά»
Η ίδια δηλώνει ότι δεν μετανιώνει για την επιλογή της. «Ήταν αποστολή της ζωής μου», λέει, αναφερόμενη τόσο στην αποκάλυψη των εγκλημάτων όσο και στον τρόπο με τον οποίο τα θύματα αντιμετωπίζονται στο δικαστικό σύστημα.
Περιγράφει τη διαδικασία ως «σαν να βρίσκεσαι σε λάκκο με λιοντάρια», κάνοντας λόγο για επιθετικές ερωτήσεις από υπερασπιστές σχετικά με τη σεξουαλική της ζωή και τη συμπεριφορά της.
Τα καθημερινά χειροκροτήματα γυναικών έξω από το δικαστήριο αποτέλεσαν, όπως λέει, πηγή δύναμης. «Ένιωθα λιγότερο μόνη».
Οι οικογενειακές πληγές
Η υπόθεση είχε σοβαρό αντίκτυπο και στα παιδιά της. Ο Ντομινίκ Πελικό κρίθηκε ένοχος και για κρυφή λήψη άσεμνων φωτογραφιών της ενήλικης κόρης τους, Caroline. Εκείνη έχει καταθέσει μήνυση κατηγορώντας τον πατέρα της για σεξουαλική κακοποίηση, κάτι που ο ίδιος αρνείται.
Η Ζιζέλ Πελικό
EPA/Guillaume Horcajuelo/ ΑΠΕ ΜΠΕ
«Είναι λάθος να πιστεύουμε ότι μια τέτοια τραγωδία φέρνει μια οικογένεια κοντά. Τα κατέστρεψε όλα», λέει η Ζιζέλ Πελικό.
Παράλληλα, η αστυνομία δεν έχει ταυτοποιήσει όλους τους άνδρες που εμφανίζονται στα βίντεο. «Υπάρχουν περίπου 20, ίσως και περισσότεροι, που κυκλοφορούν ελεύθεροι», σημειώνει.
Μια νέα αρχή
Σήμερα, στα 73 της, δηλώνει ότι είναι καλά. Τα προβλήματα μνήμης σταμάτησαν μετά τη σύλληψη του συζύγου της, τα προβλήματα υγείας αντιμετωπίστηκαν και, όπως λέει, «είμαι μια επιζήσασα».
Στο πλευρό της βρίσκεται ο νέος της σύντροφος, Jean-Loup, συνταξιούχος αεροσυνοδός. «Μπορείς να αγαπήσεις ξανά, μπορείς να έχεις πολλές ζωές σε μία», λέει.
Ξεκινά διεθνή περιοδεία με τα απομνημονεύματά της, με τίτλο «Ένας Ύμνος στη Ζωή», τα οποία περιγράφει ως βιβλίο ελπίδας και ενδοσκόπησης. Δηλώνει ότι θα ήθελε να μιλήσει σε φοιτητές νομικής για τον τρόπο αντιμετώπισης των θυμάτων βιασμού και τονίζει ότι, πέρα από τις αλλαγές στη νομοθεσία, «πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπίες».
«Ως παιδί έμαθα να προχωρώ βήμα-βήμα, σαν μικρό μεταλλικό στρατιωτάκι χαράς», λέει. «Τώρα ελπίζω ότι πήρα τη δόση μου από τη θλίψη. Και μπορώ να επιτρέψω στον εαυτό μου να είναι ευτυχισμένος για τα χρόνια που μου απομένουν».
