Νέος Ωρωπός Πρέβεζας: Μια περιοχή σε ομηρία από τον θανάσιμο αμίαντο
Σε κατάσταση διαρκούς κινδύνου βρίσκονται εδώ και δεκαετίες οι κάτοικοι στον Νέο Ωρωπό Πρέβεζας, αντιμετωπίζοντας τις ολέθριες συνέπειες από την εκτεταμένη χρήση αμιάντου στις στέγες των κατοικιών τους. Όπως αναφέρει το typosepeirou.gr, το ζήτημα ανάγεται στη δεκαετία του ’80, όταν το ίδιο το κράτος επέλεξε το συγκεκριμένο υλικό για την κατασκευή του οικισμού, δημιουργώντας μια υγειονομική «βόμβα» που σήμερα, σαράντα χρόνια μετά, αποσυντίθεται. Η φθορά του χρόνου έχει μετατρέψει τις στέγες από ελένιτ σε πηγή καρκινογόνων ινών, οι οποίες διαχέονται στο περιβάλλον, με τους πολίτες να καταγγέλλουν πως η αδιαφορία των αρμοδίων έχει ήδη οδηγήσει σε απώλειες ανθρώπινων ζωών από νεοπλασματικές ασθένειες.
Η πολιτική αντιμετώπιση του προβλήματος κρίνεται ως ανεπαρκής από την τοπική κοινωνία, καθώς οι μέχρι τώρα κυβερνητικές προτάσεις περιορίζονται στην παροχή άτοκων δανείων προς τους ιδιοκτήτες. Η λύση αυτή απορρίπτεται ως μη βιώσιμη, δεδομένου ότι το κόστος για την εξειδικευμένη και ασφαλή απομάκρυνση του αμιάντου από πιστοποιημένα συνεργεία είναι δυσβάσταχτο για τον μέσο οικογενειακό προϋπολογισμό. Σύμφωνα με τα στοιχεία, περίπου 150 σπίτια παραμένουν «εγκλωβισμένα» υπό το καρκινογόνο υλικό, καθιστώντας επιτακτική την ανάγκη για μια συνολική κρατική παρέμβαση που θα εξασφαλίζει τη δημόσια υγεία χωρίς οικονομική επιβάρυνση των θυμάτων αυτής της παλαιάς κρατικής επιλογής.
Το ζήτημα έφτασε πρόσφατα και στο Κοινοβούλιο, με παρέμβαση βουλευτών του ΚΚΕ, οι οποίοι ανέδειξαν την ανάγκη λήψης άμεσων μέτρων. Τα αιτήματα της τοπικής κοινωνίας είναι σαφή και αδιαπραγμάτευτα: πλήρης κάλυψη του κόστους απομάκρυνσης και αντικατάστασης των στεγών από την Πολιτεία και διενέργεια εξειδικευμένων ιατρικών ελέγχων. Η ανάγκη για προληπτικό έλεγχο αφορά όχι μόνο τους σημερινούς κατοίκους αλλά και όσους διέμειναν στην περιοχή τις τελευταίες δεκαετίες, προκειμένου να χαρτογραφηθούν οι επιπτώσεις στην υγεία του πληθυσμού. Η κατάσταση στον Ωρωπό αποτελεί μια ανοιχτή πληγή που απαιτεί θεσμική υπευθυνότητα και άμεση δράση προτού ο κατάλογος των θυμάτων μεγαλώσει περαιτέρω.